‘Articles’
Maarten zat Maarten in de weg
Zojuist terug van een buitenlandse plek waar geen wifi. Maarten van Roozendaal is, lees ik nu, al een paar dagen dood. Niet alleen veel te jong, maar vooral veel te onbemind gebleven. Zijn geprononceerde gebit, die podiumsigaret, zijn overgave, de pareltjes van melodieën, de poëtische zinnetjes, zijn mimiek, het vroege verscheiden, de [...lees verder]
rue de fleurus
De rue de Fleurus ligt er vandaag nat en troosteloos bij. Dagelijks ochtendwandel ik door dit Parijse straatje, op weg naar schilderlessen aan de kunstacademie even verderop au sixième. De plassen water op het trottoir ontwijk ik met kleine sprongetjes; grote zijsprongen maak ik wanneer boertige taxichauffeurs te dicht langs de stoepranden door [...lees verder]
de veelzijdigheid van Armando of omgekeerd
Armando is een renaissancemens die zijn gelijke in Nederland niet kent. Bokser, dichter, violist, schrijver, typetje en schilder, het zijn alle hoedanigheden die tezamen een opmerkelijke potpourri vormen in één en dezelfde persoon, maar vooral het dominant solitaire karakter van Armando’s talenten verraadt. Waarbij zijn hang naar die rauwe [...lees verder]
linksom én rechtsom, gaat dat?
Een PvdA’er heeft een links hart en (op voorzitter Spekman na) een rechtse kontzak. De van Dammen, Koks of Wittemannen: publieke ruifvreters nemen geen genoegen met een Balkenende-salaris. Het rode establishment pretendeert de Arbeider (mooi woord) geestelijk te willen verheffen, maar zich vereenzelvigen met diezelfde arbeider? No way. Een [...lees verder]
sportlullen
VI Oranje. Twee ex-voetballers, Derksen en van der Gijp, die dit tv-programma optilden. Ze formuleren geestig, hebben straathumor, maar bovenal bezitten beiden een min of meer geaccepteerde connaissance du métier. Goed, de in toenemende mate zelfingenomen trekken op het gezicht van de centrale presentator waren – om in hun eigen woorden te [...lees verder]
